2 . بررسى عميق در فهم حديث در اين باره بيان چند نكته لازم است : نخست آن كه معقول نيست كه خداوند و فرستاده‌اش مشركان را مورد خطاب قرار داده و از آنان پاداش و اجر و مزد رسالت بخواهند ، زيرا كه مشركان ، كفر ورزيده و اصل اين رسالت را تكذيب كرده‌اند . پس چگونه مىشود از آنان اجر و مزد خواست ؟ دوم آن كه اين آيه در مدينه نازل شده است ، ما پيش‌تر در دليل نزول آن ، روايت‌هايى را دربارهء انصار نقل كرديم . سوم آن كه همان گونه كه گذشت در صورتى كه اين آيه را مكّى بدانيم ، روى سخن با مسلمانان خواهد بود نه مشركان . بعد از همهء اين اشكالات ، اگر سند و معناى اين حديث را كه در مسند احمد و صحيح بخارى و مسلم از طاووس از ابن عباس آمده ، قبول نماييم ؛ شكى نيست كه در همين روايت ، سعيد بن جبير به قول حق معتقد بوده است . اما نظر ابن عباس متعارض است و تعارض در دو حديث به سقوط و بىارزشى هر دو مىانجامد . بنابراين ، دليلى بر اين كه ، مراد از خويشاوندى بين پيامبر و قريش است ، نخواهد ماند ؛ زيرا فرض بر اين است كه تنها دليل ، همين روايت بود .